| The Johns International? |
|
![]()
THE JOHNS
The Johns is een nieuwe groep uit Chicago die opgebouwd werd rond zanger-gitarist Jon Scarpelli die in zijn nog prille muzikale carrière al in diverse stijlen actief is geweest. Zo spendeerde hij enkele jaren aan de jazzmuziek, speelde hij in een jamband en schreeuwde hij zich enige tijd hees in een heavy metalgroep die Vessel heette. Als kind leerde hij piano spelen en zo begon hij ook al vrij jong eigen liedjes te componeren, hetgeen hem nu heel goed van pas komt in deze nieuwe groep waarin ook zijn broer Mat Scarpelli en twee oude vrienden Mark Carlson (op drums) en Tim Smyth (op bas) een plaatsje hebben gekregen. Met de groepsnaam willen ze aangeven dat ze het liefst van al in volle anonimiteit zouden willen blijven werken.
Vorig jaar lieten ze voor het eerst van zich horen met “The Johns EP” en nu is er dus een eerste full-cd. De muziek op deze debuutplaat voor The Johns “foresight/poorsight” kan je alternatieve rock noemen. In enkele nummers zoals “Defeatist”, “Bear Hugs” en “Green Collar” lijkt er zelfs een Kooks-song of een Coldplay-hitje gebracht te worden. Beide liedjes hebben ook een swingend deuntje meegekregen. Voor het overige zijn het echter eerder melodieuze ballads op deze plaat. “Love In A Dangerous Place” zou je ook op een plaat van Jeff Buckley kunnen verwachten. Andere songs als “Compass Rose”, “A Snake And Rose” en “Wake Me Up” drijven op pianoklanken en melancholisch gezongen teksten over persoonlijke levenservaringen. “Can’t Carry No More” is de uitzondering die de regel moet bevestigen: een klassiek swingend en rockend niemendalletje maar wel bijzonder leuk en een welkome afwisseling tussen de vele songs over ellende, verdriet en treurnis. “Translations” begint heel rustig en wordt in waarachtige Coldplay-stijl uitgebouwd tot een epische rocksong zoals we die ook wel eens aangeboden krijgen door een band als My Morning Jacket. De afsluitende song “Are You Still Coming” begint met het geluid van een voorbijsporende trein en is alweer droefheid ten top. Toch is er iets wat ons doet vermoeden dat deze Johns met hun debuutalbum al meteen op het juiste spoor richting eer en roem zitten. Afwachten wat de opvolger brengt: bevestiging of aanleiding tot vergeten. “foresight/poorsight” is alvast heel tof. English Translation: |